Blogs Galicia Ir a Galicia

Botella ao mar

Sobre el blog

Sobre o que escribimos? Sobre a vida. A vida vivida cada día e tamén os sedimentos da vida que forman ese campo chamado "a cultura". E cultura é toda canta cousa hai que nos deixaron quedar e coa que nos remexemos. Escribimos coa conciencia de que en canto estamos a escribir situámonos fóra da vida, para contemplala desde fóra. Mais, non habemos escribir tanto que nos falte o tempo para vivir un pedaciño, xa que estamos aquí.

Sobre el autor

Suso de Toro

(Santiago, 1956) é escritor, profesor e comentarista dos asuntos que preocupan ao seu país.

Archivo

julio 2014

Lun. Mar. Mie. Jue. Vie. Sáb. Dom.
  1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31      

Categorías

VOU EMBORA. ADEUS E GRAZAS

Por: | 14 de julio de 2014

 Isto é unha despedida. Hai uns meses que abrín este espazo e xa marcho, non o cerro eu que o cerra o xornal: desaparecen estes blogs. De maneira que non marcho, bótannos. Antes de nada teño que llo agradecer á empresa, ofreceume aloxar un blog nesta web, dubidei e acabei aceptando. A dirección do xornal adopta agora outra decisión e está no seu dereito. Eu sinto perder a compañía de tan bos, boas, xornalistas que penduran nesta páxina de El País para Galiza unha visión do que acontece simplemente imprescindíbel.

    E sinto tamén que se cerra definitivamente unha época para min, chega un momento da vida no que todo van sendo despedidas. Tería que lembrar desde o comezo a miña relación co xornalismo, que acabou entretecéndose coa literatura. Primeiro houbo un neno que se fixo adicto a ler prensa, logo un lector atento de suplementos e suscriptor de revistas literarias, lector analítico das noticias políticas, despois redactor de panfletos, comunicados de prensa e, finalmente, corresponsal do “Ideal Gallego” e de “La Voz de Galicia”. Máis tarde, e tendo xa obra literaria publicada, columnista no desaparecido “Diario de Galicia” que dirixiu o amigo Manuel Rivas, logo en “La Voz de Galicia”, en “Diario 16”, véndose logo sen ter onde publicar e abrindo un blog como pura resistencia persoal (“Botelha ao mar”), despois colaborando regularmente en “El País” e “La Vanguardia”, esporádicamente en “ABC”, “El Mundo”, “El Periódico” e nalgunha ocasión en xornais de Francia, Alemaña, Italia…

     Non me debera queixar, houbo momentos nos que tiven boas oportunidades para publicar xornalismo, aínda que as cousas vense finalmente cando conclúen e hoxe vexo que todo foi sempre unha fuxida cara adiante, conforme eu avanzaba a terra desaparecía detrás miña. Hai unha correspondencia absoluta entre a perda de liberdade de expresión e o empobrecemento dos medios de comunicación, a prensa en papel moi concretamente, e como se foron cerrando as mornas promesas de liberdade da Transición. Agora este Goberno de políticos franquistas está reescribindo xa definitivamente e fechando esta democracia. O fracaso da prensa tradicional reflicte o fracaso desta democracia. Tamén pode ser que eu deixe territorio queimado tras miña e considero seriamente esta posibilidade, con todo penso máis ben que se trata dunha mera consecuencia deste proceso global de auto asfixia da democracia española.  

      Nunca idealicei “El País”, aínda que desde que naceu no 1976 me mereceu respecto. Sei de persoas que teñen enmarcada a primeira páxina do primeiro número deste xornal, ilustra moi ben até que punto este xornal representou para moitas persoas o desexo de vivir nun país novo e a necesidade de novas referencias tras a morte de Franco. “El País” foi durante décadas un signo de identidade para persoas dunha xeración, os lectores deste xornal souberon durante décadas que partido tiñan que votar (até que o xornal rompeu con Zapatero), que libro tiñan que ler, que filme tiñan que ver, que opinión tiñan que ter…”El País” foi o prescriptor ideolóxico de amplos sectores sociais e fornecedor dos produtos cos que construir a identidade persoal dos españois que quixeron ser modernos, actuais e progresistas. Un éxito xornalístico así só se pode comprender polas circunstancias históricas de España.

      Teño curiosidade por saber se iso aínda é así. Paréceme evidente que esa identificación xa non se estableceu con persoas das xeracións posteriores, aínda que isto é un rasgo común do novo tempo: cada vez menos persoas teñen unha referencia ideolóxica clara, ora un xornal, un partido, unha crenza, unha idea…

    Sempre discrepei con importantes ideas de fondo da liña ideolóxica do xornal, a concepción da sociedade e da democracia, a idea de España como nación orgánica, tan debedora da “España invertebrada” de Ortega, e o lugar que se lle asignaba a Galiza. Non esquezo cando a UCD e o PSOE pactaron deixar a Galiza sen autonomía e, perante as enormes mobilizacións cidadás a reclamar autogoberno, este xornal editorializou o de “manifestación de caciques”. Non eramos reses conducidos por caciques, eramos cidadás que reclamabamos ao estado español a democracia como galegos.

    Tamén vin con ambivalencia o papel que xogou este xornal na creación dun novo público para a literatura, artes na España: valorei aquel papel animador e creador dun público que antes non existía, porén percibín tamén un dirixismo que buscou conformar a ese público e decidir finalmente que cousa existía e cal non, no campo da creación igual que no das ideas. Houbo un momento no que “a literatura española” eran os autores que asinaban en “El País” ou publicaban na editorial do grupo. Hoxe xa a ninguén lle importa nada, pois o mercado esfarelou e arrasou coas regras de xogo do mercado cultural español. Naturalmente, conforme a democracia española nacida da Transición foi avanzando no seu arco de vida, cerrándose, e este xornal andou decididamente ese camiño fun sendo máis distante e crítico coa súa liña.

      O xornal cambiou, se callar eu cambiei, todos cambiamos. Porén, durante anos o xornal foi xeneroso comigo e permitiume publicar xornalismo nas súas páxinas, cun acordo de colaborador durante anos publicáronme tribunas, reportaxes e mesmo entrevistas. Permitíronme manter polémicas literarias e ideolóxicas con varios autores que o xornal ten por referencias súas, para expresar as miñas ideas desfrutei de anchos límites. Vendo como cambiaron as cousas, hai menos dun ano quixen testar o interese do xornal na miña sinatura e os límites de expresión para min e comprobei como as miñas opinións xa non cabían . Que lle habemos facer, a vida é así.

    En conxunto a miña experiencia no eido do xornalismo foi moi clara.Dunha banda puiden publicar algúns miles de artigos e aínda que non existe un público que me lese ao longo dos anos e me puidese dicir se estivo ben ou mal a cousa, si comprobei que xamais mereceron un premio de xornalismo, nin sequera cando presentei algún artigo a concurso. O que escribín non é premiábel, iso fixo.

   Doutra banda, houbo un momento no que conseguín unha situación na que puiden escribir, e os meus libros foron reseñados, en todas as cabeceiras galegas e, despois, tamén nas madrileñas e, de aí, pasei a ficar completamente fóra do seu espazo. Penso que seguen abertas para min as portas da prensa catalana (o quiosco catalán é o máis democrático de España, nel conviven as visións contrapostas da prensa catalana e a madrileña) mais é unha prensa que non é lida onde eu vivo e, para min, escribir xornalismo é manter un diálogo cunha comunidade que un poda imaxinar e recoñecer. A sociedade catalana ten o meu respecto e admiración, mais non vivo alí. De modo que o meu lugar hoxe, se quero opinar, só pode ser o que aínda consideramos unha periferia, a Rede.

    Ben pode ser que a culpa fose miña, e sen dúbida cometín erros pois quen leva publicados xa miles de artigos por forza errou moitas veces, mais en conxunto non estou a desgusto con esa culpa que me teña conducido aquí. Fixen o que quixen, e o que eu quería era expresarme con liberdade.

     A liberdade de expresarse libremente ten costes e hai que pagar as facturas, ás veces son cuantiosas. Imaxinen o caso dun escritor que vive do seu traballo e que ve como, por decisión política e motivado por un artigo de opinión, é fulminado como colaborador dun xornal e ademais ve como os seus libros e os seus actos públicos desaparecen da información, un escritor e os seus libros “desaparecidos”. Imaxinen tamén a unha persoa que é difamada polo poder político nos medios de comunicación e que eses mesmos medios de comunicación lle impiden defenderse. Imaxinen unha campaña de denigración e difamación sostida durante meses por un xornal madrileño, o “ABC” que dirixía entón José Antonio Zarzalejos. Ou imaxinen que o poder político actúe para que un concello lle derrube a casa a unha familia polas ideas políticas dun cidadán. Imaxinen agora que todas esas cousas lle poden ocorrer neste país a unha mesma persoa por expresar as súas ideas públicamente, esas cousas ocorren.

    Realmente as nosas palabras teñen efectos, e por iso a liberdade de expresión é atacada sistemáticamente polos inimigos da liberdade. Comunmente acabamos por chegar ao lugar onde os nosos pasos nos conducen. E somos conducidos polo noso carácter e a nosa personalidade, a nós tocounos camiñar a través dun lugar chamado “Galicia” que está dentro da España.

   E, hoxe máis que nunca, España é puramente Madrid. Vou vendo que a España, Madrid, non ten amaño, non vai cambiar. Intervín como souben no debate sobre España a procurar un lugar para existirmos dentro do estado os cidadáns que consideramos pertencer a outra nacionalidade distinta da España estado nación (“Españois todos”, “Outra idea de España”), tras o vivido estes anos pasados son completamente pesimista.

   Tamén temo que Galicia non dea escapado dun verdadeiro cárcere: a idea de que somos un fracaso, a idea que nos introducen a ferro quente e repiten de que somos uns pobriños que dependemos e precisamos a un Madrid que nos protexa, someta e mande. Iso baséase na negación das nosas posibilidades e,mesmo, no descoñecemento ou ocultamento dos logros desta sociedade nos distintos campos.

Temo que este país non dea ordenado as súas forzas para ser dona de si, un país cívico e libre, ese soño que chamamos “Galiza”. Facer destas catro provincias dependentes de Madrid unha sociedade con conciencia de si e orgullo cívico, capaz a tomar as súas propias decisións é tarefa que só poden facer sectores sociais do propio país, é traballo a dirixir polo galeguismo.

    O galeguismo, tras a Guerra e a desaparición do Partido Galeguista republicano, reformulouse dun xeito que chega até hoxe, pasaron anos e décadas e non se pode ocultar que o xeito no que existe hoxe o galeguismo político non ten o recoñecemento da nosa sociedade. Isto pagámolo a cidadanía en todos os ámbitos, económicos, profesionais, persoais, culturais…(Pois a nosa cultura é hoxe máis fecunda que nunca malia carecer de protección e de instrumentos. Porén, o poder político actual e os medios manteñen esta creatividade lonxe da maioría da sociedade). O galeguismo debera aceptar que, até hoxe, ten fracasado en conseguir ese pacto de recoñecemento co noso país e debera volver a pensar con humildade a terra e o tempo, a sociedade e o tempo histórico.

   Esa debilidade do galeguismo permitiu que fose a dereita españolista e o centralismo en xeral quen construiu as novas institucións nacidas da autonomía. Así reinou e reina a dereita que está a limitar e desfacer o país. E así están as institucións culturais ocupadas tamén por ese desvío do galeguismo que abriu Ramón Piñeiro e que deu lugar a unha camada de burócratas que ofician as liturxias do poder, un grupo humano sectarizado e excluínte que se coopta e vive separado específicamente dos activistas e creadores culturais e, en xeral, da sociedade. Este país ten unha dramática falta de referencias cara onde mirar, faltan na cena pública persoas que encarnen tanto os logros como civismo e decencia, e temos falta de líderes sociais e políticos. Cando aparecen, unha e outra vez os poderes que nos afogan conseguen silencialos e condenalos á escuridade. Con todo han seguir aparecendo, o rexeneracionismo galego é unha forma de loucura recorrente por xeracións e xeracións. Eles farán o seu traballo de destrución e nós insistiremos. O presente é duro, e cando non foi, así e todo fiemos no que escribiu Teócrito, “en tanto hai vida, hai esperanza”.

    Cando comecei este blog tiña conciencia de que podía non durar, esa urxencia fixo que tampouco lle dedicase tanto tempo ou atención, non sei se os contidos que fun subindo seguirán na rede en adiante aínda que tampouco se perde moito. Sobre outra cousa calquera, aproveitei para dicir o que quixen en cada momento, se fun expresivo de máis ou se fun insistente nas teimas, as miñas desculpas. Pido que se comprenda tamén que o fixen nesa conciencia de que había moitas cousas que dicir, que non había onde dicilas e que non se dicían. Tamén se explica pola miña convicción de que a palabra ten poder para cambiar as cousas e hai que aproveitar cando che deixan. Eu, polo de agora, manterei cada quinta feira o acordo de colaboración con www.eldiario.es, colaboracións que adoita editar en galego tamén “praza.com”. (Ah, e aí para outubro sairá “Somnámbulos”, un libriño literario que hai catro anos ficou apartado e, contra a miña vontade, deuse maña para abrirse camiño dentro miña e saír.)

    E máis nada, obrigado ao xornal que me acolleu e obrigado ás persoas que leron todo isto. Saúde.

    Voume deixando un convite a algunhas pezas musicais, o mesmo cando cheguemos que cando marchemos fagámolo con música. “Je te veux” é unha canción do único Erik Satie, moi ben cantada por Jessye Norman. Deuma a coñecer un excelente editor literario, repartidor de descubrimentos artísticos e home difícil, Luis Mariño.

  “Lonxe da Terriña”, de Aureliano Pereira e o mestre Montes cantado polo inigualábel Faustino Santalices que nos fai sentir que así é como se canta.

Charles Aznavour dinos o contrario, quere ser levado lonxe (metín unha cita da canción en "Sete palabras").

 A despedida máis rendida, a de Johny Cash en “Hurt” , de "Nine Inch Nails".

Escribín varias novelas acompañado da música de “Requiems”. Vai aquí un cachiño do inefábel e do sublime, ou como se lle queira chamar. O “Pie Jesu” de Fauré.

 Non me había perdoar eu o esquecer a Violeta Parra, por se non a coñecen ou por se esqueceron aí vai.

E non habemos marchar sen ritmo e ruido, árdelle o eixo! “Highway to Hell”. O inferno é o lugar onde van os rapaces que se portan mal. 

Obrigado e adeus.

 

P.D: Sobre Filgueira Valverde, é preciso un bo vendaval de ar limpo e de verdade que limpe as arañeiras e o cheiro a podre da cultura galegueira oficial. 

UN ANO PARA FILGUEIRA VALVERDE: BURLA, LOUCURA OU PROVOCACIÓN?

Por: | 07 de julio de 2014


O “Día das Letras Galegas” é esencialmente mortuorio tal como el se celebra. Ese modo triste de celebrar a vida da nosa lingua naceu nun tempo que era hostil e naceu encollido, o triste é que chegou así até aquí. A sociedade galega debera ser capaz nesta altura de darlle forma a outra maneira de pór en valor a creatividade na nosa lingua e a afouteza duns falantes que seguen a sostela contra a Historia e contra todo. Non insisto, xa o repetín moitas veces. E sobre as academias en xeral e a RAG en concreto tampouco vou insistir. 

O que si, a escolla da figura que fixeron este ano os académicos e académicas da RAG presenta todos os rasgos da perversión, pídesenos que aceptemos a loucura.Que lle fagamos unha gabanza a Filgueira Valverde. 

 A figura é presentada cunha aparencia de racionalidade, trátase dun “polígrafo”, un estudoso da nosa cultura. Mais ese labor seu de estudoso tan particular, Filgueira Valverde non foi unha figura que creara escola, non pode ser visto en abstracto fóra do contexto do propio país e do seu tempo. Pídennos que celebremos un home que, sen verse obrigado e de motu proprio, serviu e fixo próspera carreira política no Réxime, ese réxime que condenaba a desaparecer a propia lingua e cultura á que el dedicaba atención. Que asasinara e encerrara aos outros "polígrafos"...

É unha contradición existencial ben interesante a desa persoa. Porén, nós debemos ver o significado de escoller esa figura para ser homenaxeada no contexto do noso propio tempo e país.
A recuperación da autonomía foi unha oportunidade histórica en boa parte perdida, así e todo até a chegada de Feijóo nunca houbera unha administración que fixese unha política explícita en contra da normalización da lingua galega. A intención fixérona evidente Ana Pastor e Alfonso Rueda nas vésperas da campaña electoral xuntándose cos autobuses chegados de Madrid e capitaneados por Rosa Díez para manifestarse contra a política lingüística. Chegados a Xunta foron sistemáticamente implacabeis en todos os niveis onde puideron perxudicar a situación do galego.
Non debera ser preciso que se lle explique a eses académicos o que fixeron, mais hai poucos días o actual Presidente da RAG, Alonso Montero, igualaba esta administración coa da Xunta presidida por Pérez Touriño e iso é un outro disparate ou unha infamia. Feijóo, no tema da lingua como en todos os temas sociais, é único: dedicouse a desfacer o que comezaron a facer os predecesores. Igualalo coas administracións anteriores, relativizar e aínda negar que Feijóo teña unha política lingüística específica contra o galego, é o modo que ten o Presidente desa Academia de darlle amparo.

(A figura de Xesús Alonso Montero está a ter unha visibilidade destrutiva para el propio. Sempre recoñecimos o maxisterio que Alonso Montero tivo no franquismo como divulgador da nosa literatura mais tamén nunca deixamos de ver as súas actuacións contradictorias. Finalmente esas contradicións internas súas acabaron por dar unha figura que acabou por ser destructiva para si propio e para a lingua e cultura galega. Pasar a vida a danzar abrazado a un propio remata no delirio.)
É neste contexto no que se quere canonizar a figura de Filgueira Valverde, non é unha figura elexida inocentemente. É unha outra manobra para lexitimar a quen practican políticas destructivas contra a lingua e a cultura galega.
A Real Academia Galega móstrase con toda naturalidade como outra mostra do fracaso do galeguismo no periodo aberto tras a morte de Franco. Institucionalizouse o galeguismo máis sometido ás políticas centralistas e colonialistas, quer no plano lingüístico quer no plano cultural e ideolóxico.

É normal que Carvalho Calero e todo o que representa non caiba nesa Academia, tampouco cabería Castelao de vivir hoxe.

E se Alexandre Bóveda non fose fusilado, se puidese ter sido ministro de economía do goberno galego que creaba o noso estatuto, e se tivese escrito ensaios sobre economía e sociedade, tampouco non entraría nesa entidade. Filgueira Valverde, precisamente, foi testemuña de que iso non foi posíbel. 

O galeguismo republicano extinguiuse e unha vez e outra os suplantadores crávanlle cravos na súa caixa.

O que ven de facer é unha provocación á cidadanía que sostén a nosa lingua contra todo, unha outra fenda nun corpo debilitado e atacado.

 A manobra de provocación correrá do seguinte xeito: Alonso e os seus e Feijóo e os seus celebrarán solemnes a figura do "polígrafo, cando se escoiten as protestas acusarán: "sectarios", "radicais", etc. E constituirá un novo episodio de acusación e estigmatización dos activistas da lingua. 

Non pedimos demisión de ninguén pois nin somos socios desa institución nin escollemos aos seus membros, mais como había dicir Rosalía "non che digo nada, pero vaia!". 
Moit@s non celebraremos a figura de Filgueira. O traballo que fixo Filgueira Valverde debe ser recoñecido no que val, mais non é unha figura que a nosa sociedade debe considerar exemplar en ningún sentido. Polo contrario, é un pésimo exemplo cívico.

Quen queira celebrar que a lingua sobreviva, viva e ría, non o celebrará. Quen queira celebrar os traballos e as vidas de quen optou por darlle vida ao galego, non o celebrará. E os galegos que teñan vergoña tampouco non o celebrarán.

E se queren "polígrafos" aí teñen ao Víctor Lis Quibén. Víctor Lis foi un personaxe singular e fascinante, cruzouseme cando escribín "Home sen nome" e sempre me quedou a curiosidade. Pontevedrés tamén como Filgueira, pertenceu tamén ao Seminario de Estudos Galegos, deixounos un estudo antropolóxico moi interesante sobre a medicina tradicional. Xa de franquistas, franquistas de vez.
Din de nós. As enquisas din de nós que somos desconfiados e non sei cantas cousas máis, non importaba se non fose porque tamén moita xente de aquí asume esa visión e repite que somos desconfiados e non sei cantas cousas máis. Aceptamos a visión dos outros e así nos vai.
Mais para saber como nos seguen a ver “os outros” abonda con atender a unha noticia que redactou a redacción da Galiza deste xornal e, sobre todo, ler os “posts” que veñen a continuación. A noticia apareceu na web na edición para a España, de modo que os “posts” son moi significativos da visión dos galegos por parte dos lectores deste xornal na España. Contemplen como a noticia dun crime se transforma nun debate cheo de prexuízos, desprezos e xenofobia cara a nós. É o que hai. E quen sabe se non o merecemos, por parvos.

Frankfürt: Europa muda e estalle a nacer un Wall Street nesa cidade. A realidade etérea dun centro de poder financieiro alemán europeo está a cobrar forma e volume, estase a levantar un impúdico castelo de torres de poder. E moi perto érguese xa o falo co que o Banco Central Europeo gobernará as nosas vidas.

Na pinacoteca da cidade dei do retrato do cortesano señor Goethe, non quero evitar a admiración intelectual polo autor de “Poesía e Verdade” nin tampouco a miña distancia crítica co modo no que interpretou o rol de intelectual. Dunha banda os seus puntos de vista son sempre dunha grande intelixencia e hainos que tomar en consideración, doutra banda o seu papel a respecto do poder resumiuno moi ben nunha expresión que non deixa de ser ambigua, “eu prefiro cometer unha inxustiza que aturar a desorde”. 

Diante do retrato do Goethe lembrei a Carlos Casares, non lembro ter comentado con el concretamente as opinións sobre o Goethe, mais de seguro que era unha referencia. Carlos representou un esforzo de darlle racionalidade e sentido de realidade á cultura en lingua galega, non concordei co modo no que el interpretou iso. Con todo extraño ás veces a súa presenza, por conversar disentindo maiormente.
Chegoume pola radio unha canción de outrora, “Fonte do Araño” do Emilio Cao. Aquel disco foi unha novidade no seu momento e abriu camiños que logo foron andados, é ben lembrar os pasos andados e saber como se chegou a esta fronda de músicos galegos.
O terríbel é que este país non ten os medios para que esa realidade chegue á xente, descoñecemos o capital artístico que temos. Iso é o que tratan, facer que acoren xeracións extenuadas unha tras doutra. Ignoramos cousas novas que van ocorrendo e que son iso, novas. 

Gmail en galego.

A LIBERDADE DE EXPRESIÓN E OUTRAS MIUDEZAS

Por: | 25 de junio de 2014

A liberdade de expresión. Por intentar practicar a liberdade de expresión levo vivido algúns contratempos personais e profesionais nos últimos corenta anos, concédolle moito valor. E como das derrotas tamén se aprende aprendín que mentras che deixen ter un lugar onde dicir as cousas hai que aproveitar para dicilas. Aproveitemos as ocasións, a historia de España e o que vexo que está a ocorrer dinme que é un ben tan valioso como escaso e perecedoiro.
Digamos, pois, da impunidade do PP. Se non hai a coerción da forza, a cidadanía é quen determina se nun país hai democracia ou non. A cidadanía é a garante da democracia ou é quen decide entregarse sumisa aos seus amos.
A cidadanía democrática merece leis democráticas e quen garante a legalidade do estado é a Xustiza.
Existe xustiza democrática no Estado Español? Os xuíces franquistas, TOP incluido, foron tamén xuíces na democracia. Con posterioridade, o poder xudicial foi configurado polos grandes partidos nas pasadas décadas.
O fracaso do Réxime político nacido da Transición está á vista de todos. Como “retrato de Dorian Gray” tras a pompa real e os esplendores e solemnidades das ceremonias de estado o que se esconde é a podremia da corrupción das institucións. E logo a Xustiza non é parte dese estado doente?
Como se pode comprender esa sentenza que di que acusar a un partido de partillar o terrorismo non é delito?  Non é delito acusar a outros de axudar a pór bombas, disparar...? Que é delito logo?
E visto o que está a ocorrer nos últimos dous anos, cómpre preguntarse: hai democracia aínda na España? Ou vivimos unha situación de excepción democrática?

Alonso Montero, fume, ruido e lama. Alonso Montero gusta dos petardos, mais nunca se acaba de saber ben para que os guinda, se é para facer un ben ou un mal a alguén. Non importa, ha volver arrebolar algún estalo, ruído e fume.
Agora, tras a denuncia dos incumprimentos que fixo a Mesa pola Normalización, critica a todos os gobernos da Xunta, incluido o bipartito. Non o fixo todo o ben que podería aquel goberno da Xunta, certo, porén a que os botaron fóra entraron os que anularon o decreto que desenvolvía a Lei de Normalización Lingüística. A quen beneficia esa revoltura de todos iguais? A Feijóo.
É igual a política contra o galego do PP coruñés, por exemplo, que a do bipartito? Todos os gobernos da Xunta fixeron a política do “San Juan is back”  Non, non todos son iguais, non todos son uns pailáns acomplexados tan cheos de autoodio que ignoran o ridículos que son.
Son ganas de facer fume, ruido e enlamar.
As series de televisión. Hai uns días unha profesora norteamericana de literatura fíxome unha pregunta moi avisada e moi natural que nunca me fixeran: “E que filmes ou series de televisión ves?”. Se un quere coñecer o mundo que alimenta a un escritor é evidente que, alén dos libros, hai que coñecer as demais influencias, algunhas tan importantes no noso tempo como o cinema e a tv. Confeseille os meus gustos. E a admiración por algúns estupendos guionistas, escritores.
E caio na conta de que, sendo profesor de adolescentes, nunca ninguén me falou da sicoloxía dos adolescentes, dos tremendos procesos que atravesan, da súa fraxilidade. Nin sequera de que podo ocorrer que un día unha rapaciña che pida para ir ao báter porque acaba de lle vir a menstruación. Como se pode ser mestre de rapaces e non saber nada diso, da menstruación sequera?Esquecemos as cousas primeiras e andamos a preocuparnos tremenda e pretenciosamente das cousas “importantes”, a gramática e a matemática maiormente.

Un chisco música, un chisco de alegría miúda. “XIQUI, XOQUE, FIU, FIU” 
E unha desas voces graves que tan ben cantan. O Joel Frederiksen.

Un libro que de seguro que non vai ter reseñas nos xornais, por iso hai que saber deses libros que deixan na sombra.  

A GALIZA DIANTE DUN TEMPO NOVO (Como no 75)

Por: | 20 de junio de 2014

 Non pretendo falar de se monarquía ou república, acepto gostoso o que a cidadanía decida se é que a deixan decidir. Que non é o caso.

  Só quero recordar algunha cousa de quen somos, entendo que a Galiza actual perdeu toda noción de si e está nun momento de abatemento e confusión como non se ten vivido antes. Lembro que aínda que hoxe estea tan debilitada como sociedade, como país de seu, Galiza existiu políticamente e conseguiu o recoñecemento nacional que hoxe está anulado polo PP de Rajoy e de Feijóo.
Non sabemos como se conducirá este proceso político de crise do estado e de reformulación que se está a abrir, o que é seguro é que vai haber un recoñecemento claro das aspiracións nacionais da sociedade catalá e vasca: a trapallada política que foi o “café para todos” chegou até aquí e iso é o que fracasou.
Non hai tanto, antes da crise que o rompeu e fragmentou, o nacionalismo galego nas pasadas décadas o BNG chegou a ter o 25 e o 23% do voto, de modo que non é que a sociedade galega non poda fiar en partidos propios senón que a responsabilidade de que iso non se mantivese e aumentase é dos propios dirixentes nacionalistas. Non falla a sociedade, non somos peores que outros, falla a política galeguista.

Porén, se os galeguistas son incapaces de ver a realidade social e aceptala, se son incapaces de verse a si propios sumidos na desconfianza da sociedade, tan sequera debemos lembrar aquilo do que fomos capaces.

Manifestacion autonomia

 

Lembrar as enormes mobilizacións cidadás que obrigaron á UCD e ao PSOE a aceptar que a Galiza tivese o seu autogoberno, a autonomía. Obrigámolos nós, a cidadanía galega. Aqueles dous partidos chafallaron e entramparon despois todo o que puideron, mais tiveron que recoñecer que tiñamos dereito ao autogoberno nacional. Porque como “nacionalidade” é como recoñece ao noso país a mesma constitución vixente.

Urkullu-mas-feijoo-gonzalez-efe_foto610x342

Na ceremonia co Rei no Congreso os presidentes das tres nacionalidades tiveron un espazo propio, a carón dos tres expresidentes do Goberno vivos e diante dos das demás autonomías (Que sexa Feijóo, un político delegado do PP madrileño, que fai unha política tan desastrosa social, económica e cultural, quen nos represente nesa fotografía xa é culpa da nosa incapacidade).
Para aproveitar as oportunidades dunha nova época é preciso unha outra vez, como daquela, un  movemento social amplo en torno da consideración da nación galega, en torno do autogoberno para facer desde aquí as políticas máis convenientes para as nosas necesidades colectivas.
O discurso do novo Rei é o que é, un intento de lanzar mensaxes de achegamento aos vascos e os cataláns debido ás aspiracións á soberanía que expresan esas sociedades, porén esas mensaxes van dentro dunha idea nacional de España que non permitirá encaixar a esas nacións. No seu discurso, seguramente inspirado polo goberno de Rajoy, o novo Rei fala de “sentimentos”, “identidades”, “lenguas”…, limitando a existencia de vascos, galegos e cataláns nun plano cultural e sentimental. É un erro que nace tanto da cegueira ideolóxica como do descoñecemento histórico, ignorar que responde a características propias e á historia deses países e ignorar que as demandas nacionais deses países naceron en paralelo ao discurso do nacionalismo español (Bastaríalles ler un breve libro, “La invención de España”, de Inman Fox, ou “Historiografía y nacionalismo español”, Cirujano, Elorriaga, Pérez). O galeguismo nace directamente da Revolución democrática de 1846. 
Felipe citou, iso si, ademais do inevitábel Cervantes, a un republicano exilado, Antonio Machado, a un galeguista exilado e ministro dun Goberno da República, Castelao, a Aresti, o poeta vasco autor de “La casa del padre”, e a Espriu, que representou o exilio interior catalanista. Porén, foi incapaz de pronunciar a palabra que reza na Constitución, “nacionalidades”. Hase de ver se no futuro a pronuncia e aínda a palabra "nacións".
A Galiza está sendo sometido a unha destrucción en todos os planos calculada e deseñada desde o PP e a FAES, no plano do poder político, económico e tamén no plano cultural e lingüístico. E senón consideremos a denuncia que ven de facer a Mesa pola Normalización Lingüística. Que isto se poda revertir depende da propia sociedade, especialmente dos partidos que crean que este é un país que ten dereito a existir.

  Hai uns días pasaban "Encallados" nunha sala da miña cidade, que cinema novo estamos a ter e non hai maneira de que chegue como debe á sociedade. Que traballos tan bos e que dificultades afrontan.

A Esmorga
 E tiven o privilexio de ver "A Esmorga" de Ignacio Vilar, xa nunha fase de montaxe final e antes da estrea. Blanco Amor había de estar moi contento e moi orgulloso. "A Esmorga" de Blanco Amor é unha novela bizarra e salvaxe e "A Esmorga" de Ignacio Vilar vai ser unha sorpresa, dentro e fóra da Galiza. O filme traslada todo ese salvaxismo da novela e dános unha obra que vai ser importante.

  Ah, e Kepa Errejalde, actor vasco, a falar un galego excelente. Vese que cando hai boa actitude ningunha lingua é tan difícil.

E, aínda, o filme máis lindo, máis itinerante, máis libre e máis bravo: "Yo decido".  

"Calzados Lola", en Muros. Abondos anos despois lectores advírtenme de que nese romance non especifico cal é a vila mariñeira galega na que ocorren os feitos: Muros. De modo que, contra a miña idea, miles de persoas levan anos a ler ese libro imaxinando outros lugares da súa imaxinación. Non está mal tampouco, mais eu pensei en Muros cando escribía e quixo ser un saúdo cariñoso a Muros e a ese lugar, Louro. 

Louro

NON APOIO CANDIDATO NINGUN DO PSOE

Por: | 17 de junio de 2014


Desculpen que use este blog, non teño twitter ou facebook, para negar unha especie que circula desde hai unhas horas: non apoio a ningún candidato do PSOE á secretaría do partido.
Nunca militei no PSOE, desde hai abondos anos en ningún partido político, contra a miña vontade pois entendo que a cidadanía debe construír os seus partidos, porén aínda non teño a identificación que eu querería ter con algún partido como para ser afiliado.
É sabido que nas pasadas eleccións europeas concorrín como independente na lista do BNG (considero irrenunciábel que o meu país teña organizacións propias, sen elas non existirá).

E tamén que recoñecín e apoiei como souben a aquel Zapatero que chegou na primeira lexislatura con actos valentes e que foi tropezando con tantas resistencias, entendín que tras o “Prestige” e tras a guerra contra o Irak era unha oportunidade democrática para a cidadanía española e para a Galiza. Que logo éste tropezase co poder da dereita nos medios, na xustiza, na Igrexa, que experimentase o sometemento da economía española aos mercados e que experimentase os límites da política da socialdemocracia son as cousas que ten a vida. O que nunca negarei é o meu respecto por esa persoa e a amizade con alguén que o merece.

Tamén foi evidente que apoiei un cambio político na Xunta de Galicia, derrotamos a Fraga con todo o seu poder e os seus medios (ninguén lembra iso? Alguén cre que foi doado?).
O que non é certo é que apoie a ningún candidato do PSOE pola secretaría do partido. E comprendo que todo é un mero erro humano na equipa de persoas que organicen a súa candidatura.
O PSOE merece un respecto e unha consideración. Ten un carácter duplo, dunha banda é parte fundamental do sistema político vixente, é unha máquina de administrar poder. Doutra banda, igual que hai moitos arribistas tamén hai persoas sinceras que queren unha sociedade máis xusta e encontran aí un lugar onde traballar polo seu ideal.
Mais para min o PSOE é antes de nada a organización que capitaneou e modelou Paco Vázquez e os poderes que representaba, incapaz de ser galega, clasista e pura correa de transmisión da política da corte. Coido que ten unha responsabilidade tremenda no fracaso da autonomía, do autogoberno, e desa maneira nos graves problemas sociais que ten o noso país. O PSOE terá que estar nun goberno español ou nun goberno galego que faga políticas máis xustas e democráticas, é unha realidade social que debemos recoñecer, agora que como todo na vida terá que merecelo tamén.
Arestora demostra unha gran incapacidade para aceptar a súa realidade particular e pois, a realidade. É moi difícil a quen formou parte dunha construcción separarse dela, a un partido que construiu o sistema político da Transición romper co seu pasado, mais se non o intenta non se poderá liberar dun pasado que actúa como un destino. Hoxe é un partido entregado a defender o “status quo”, un modelo económico e político que nos conduciu a ser unha sociedade absolutamente inxusta, cínica e despiadada. E unha España incapaz de aceptar a súa diversidade nacional.

Abrazado ao PP nesa causa de continuísmo non ten un futuro digno. A respecto da Galiza, aí entendo que xa non ten solución, non se pode contar con el.
Por aclarar as cousas, iso é o que entendo eu.

HERÁLDICA. "MEMENTO MORI"

Por: | 13 de junio de 2014

Hai cousa de trinta anos a TVE, a única canle daquela, emitía unha serie de filmes protagonizados por Humphrey Bogart, hoxe resulta difícil de imaxinar que filmes dos anos trinta e corenta en branco e negro puidesen ter a audiencia masiva que tiveron: a xente nos tresillos das súas casas e os cafés cheíños de xente. O conto é que eu daquela tiña un programa de radio xustamente á mesma hora, élles unha situación parecida a escribir aquí cando todo o mundo debece por ver os partidos do mundial, maiormente de “la Roja”. Así e todo, cumpramos os deberes adquiridos e poñamos algo aquí. (Aínda haberá outra abdicación, a de Vicente del Bosque, o seleccionador, a que termine o mundial. Han ver)

   E non falta xente antipatriota que quere amolar aos heroes, vexan o que lle piden aos coitados: que donen a prima aos comedores escolares. Non hai dereito!

Donadlaprima

 Postdata: A vinganza de Van Gaal. Escribín o apuntamento anterior antes de que se enfrontasen a selección holandesa e a española, ninguén podía imaxinar que lle metesen aos de Vicente del Bosque unha "chosca" tal, semellante "panadeira" (aínda se usan esas expresións? Non creo). O da "abdicación" de Del Bosque era unha intuición basándome simplemente na bioloxía, na idade.

    A derrota foi un "shock". Un dos perigos que ten a chulería ("¡a por ellos, oé!") é que cando che dan nos fociños o ridículo é abondo. 

   De seguro que agora ninguén lembrará o modo no que trataron os medios de comunicación madrileños a Van Gaal cando foi adestrador do Barcelona, poucas veces se fixo tanta burla de alguén. Toda aquela chulería. Pois resultou que aquel mangallón con cara de neno encabuxado, ademais de coraxudo non era parvo. Quen soubera holandés para coñecer o que terá comentado tras o partido ese home que se reivindicou a si mesmo, os praceres dunha vinganza merecida. 

   Con todo, aínda tratándose de heroes obscenamente millonarios, ninguén gusta de ver a cara abatida dun porteiro ao que lle acaban de meter cinco goles e dun adestrador que sempre foi un prudente e non merece castigos. 
   (E que lle queren, tamén eu acabei por ver a final do partido, quitado o volume que non aturo a voz dos locutores de fútbol).
Heráldica. O mundial de fútbol é un motor de nacionalismo ("¡A por ellos! ¡Oé!")e veremos nas aldeas e nos bairros das cidades moitas bandeiras rojigualdas, nada é inocente na vida social e esa onda rojigualda ha cubrir completamente a emerxencia doutras bandeiras que saíron á superficie estes días con motivo da abdicación do Rei. Refírome á bandeira galega coa estrela e á bandeira tricolor republicana. Sonlles todas moi lindas e uns gustan máis dunhas e outros doutras, o normal.
Entre nós, na Galiza, hai moito onde escoller. A min váleme unha azul e branca se leva o escudo do goberno galego no exilio, o Consello da Galiza, mais acepto tamén a que leva un escudo co Grial.
E tamén teño por miña a bandeira tricolor, ao cabo o noso Castelao no exilio foi ministro dun goberno desa España republicana. O galeguismo político ten que avanzar, e cando avance de vez chegará por fin ao galeguismo republicano, polo visto faltan aínda anos para chegarmos aos anos trinta do século pasado. A ver se damos chegado aló.

Bandeira reino suevo gallaecia

O que me alegrou foi descubrir aínda unha outra bandeira máis: o pendón do reino suevo. (Vinlla na apresentación do novo Partido Froilanista, que procura a proclamación da infanta Helana como raíña galega e do seu primoxénito como príncipe) Élles linda de raio e moi literaria: un dragón verde con asas e un léon vermello rampantes sobre un fondo dourado. Sempre está ben ter moito onde escoller, tamén no asunto das bandeiras.
E “Todas vuestras banderas son Made in China” (a do reino suevo paréceme a min que non), escribiu alguén nas paredes. E leva toda a razón, non se lle pode levar a contraria.Intuímos que é unha crítica ás identidades nacionais e aos nacionalismos, aínda que polo visto uns nacionalismos son visíbeis e outros invisíbeis.

E resulta que tamén as palabras que usa o escribidor nas nosas paredes son importadas e teñen unha orixe: sonlles “made in Burgos”, “made in Valladolid” ou, simplemente, “made in Madrid”.

O escribidor de paredes míralle a etiqueta ás bandeiras todas e ignora a marca das palabras que usa: non son malas nin boas, son como todas, porén tamén che teñen marca, sonlles dunha multinacional que cotiza en Madrid.
Iso de dar aulas de literatura a rapaces novos tenme algo de fantasmagoría, nos libros vexo fantasmas coñecidos.
Reparo nunha fotografía de Carlos Casares nun libro. Ningunha morte dun escritor galego tivo tanta atención como a súa e agora cando vexo a súa fotografía penso no só que está, no fóra de xogo que ficou. Non hai dúbida, a que morremos pásanos a todos, mais o caso de Casares é particularmente curioso.
Todo o poder que conseguiu en vida e que rodeou a súa morte aillouno do mundo ao que pertencía realmente, pódese dicir que se volveu en contra súa. Casares chegou a ser un prócer instituído, mais no noso país o destino dos escritores na nosa lingua é a soedade e o fracaso. Oxalá mude, porén até hoxe foi así.
Calquera persoa con personalidade é incómoda para os seus contemporáneos, Carlos foi cómodo para quen estaba de acordo coa situación instituída e incómodo para outros que padecían esa situación. Non é un xuízo de valor, cónstame que as súas actuacións foron guiadas polo que el considerou que era o mellor para a Galiza e foron coherentes coas súas análises. O caso é que ficou fóra da súa tribu e enfrontado a ela. Hoxe a súa figura pena unha certa lonxanía e soedade.
Constatamos, máis unha vez, que as cousas na vida nunca son como deberan. Gustaría de que, xa sen botafumeiro, Carlos tivese un xuízo literario e social ecuánime, pois a súa figura tiña máis peso do que lle atribuíron na primeira hora os seus admiradores tan achegados. Meréceo.

Memento mori castelao

Na apresentación de “O cranio de Castelao” (“Através” editora), Xosé Gontá acompañou as palabras escritas en man común entre galegos, brasileiros, portugueses e outros lusófonos (todos pescados polo escritor Carlos Quiroga) dunha cata de viños brancos do Ribeiro. A literatura, o viño e un cranio, “memento mori”, ese ven sendo o escenario da literatura.

UNHA CUADRILLA ASALTOU SANTIAGO

Por: | 10 de junio de 2014


Hai días nos que, en tanto que santiagués e galego, sinto desgusto polo que leva ocorrido e polo que esta á ocorrer aínda na nosa cidade desde hai tres anos. Outros días río, aínda que sexa con amargura, en todo caso é un espectáculo grotesco inenarrábel polo que non o vou contar.

  Porén, haino que explicar dalgún modo: que é todo isto, quen é esa xente, de onde saiu? Trátase dun grupo de individuos que a que chegaron á alcaldía apartaron inmediatamente ao secretario e ao interventor e puxeron dous elementos traídos por eles no sitio, unha manobra que acaba de ser declarada ilegal pola xustiza por segunda vez. A finalidade de tal ilegalidade por forza foi ocultar a eses funcionarios municipais as súas actuacións futuras: semella evidente que unha cuadrilla asaltou o concello para o seu usufruto, desfrute e expolio.


Non entraron pola forza, sen dúbida, non foi como cando chegou Al Mansur facer unha razzia, senón dentro dunha lista, baixo as siglas dun partido político e, non hai que esquecer, cos votos dos veciños da cidade. Como en Santiago todos coñeciamos o perfil de quen encabezaba a lista ninguén pode agora aducir que foi enganado: todos o sabiamos e ocorreu o que tiña que ocorrer.

  Non hai máis remedio que pararse un momento a considerar esa actuación do electorado santiagués, penso que expresa un rasgo nihilista característico da cidade.


Como en todas partes, existen localismos na Galiza. É moi forte o coruñesismo que exhibe un amor pola cidade agobiante e exclusivista, non é de esquecer o famoso Paco Vázquez que acusou a un candidato rival de… non ter nacido na cidade! O localismo que exhibe Compostela é o contrario, unha falta de amor pola cidade difícil de encontrar en sitio ningún. Só esa falta de amor pola cidade pode explicar que se lle entregase a cidade a Conde Roa e a súa cuadrilla de trapalleiros ignorantes e incapaces, faltos do mínimo decoro. Unha xente que sumiu á cidade no desgoberno e na vergoña, fixeron famoso Santiago como emblema de corrupción.
Que merecen estas persoas, alén da inhabilitación e do que diga a xustiza? Merecen unha pena social que encerra a censura dunha comunidade ofendida: merecen o desterro da cidade, para que non lle fagan máis mal.
Naturalmente que un proceso concreto e local non pode ser visto fóra dun contexto global, o saqueo, o desgoberno, o insulto, o arrastrar pola lama a Compostela non se explica fóra do que sabemos agora do PP: un partido que leva máis de vinte anos financiándose ilegalemente con diñeiro de orixe descoñecida e defraudando á facenda pública, defraudándonos a todos.

   E tampouco fóra dun proceso histórico que vivimos: a consumación da destrución da autonomía galega. Fixéronlle mal aos santiagueses e á cidadanía galega. Feijóo cerra unha etapa histórica aniquilando en todos os planos o autogoberno galego, o que ocorreu na capital de Galicia é a mostra e o símbolo do seu traballo de destrución.

   O papel que xogaron dous xornais, un coruñés e outro santiagués, no desastre é digno de analisar en si mesmo.
Falta un ano aínda para que remate esta vergoña, permitan que rescate aquí o que escribín hai xa un par de anos con respecto a esta mágoa.

SANXENXO TAMÉN EXISTE, non é só un decorado "pijolandia", é un lugar, unha vila, unha xente...E andan a acabar con el.

ISTO É A HISTORIA: MONARQUÍA OU REPÚBLICA

Por: | 02 de junio de 2014

 

2014-06-02 republica galega 20.48.54

ISTO É A HISTORIA: OU MONARQUÍA OU REPÚBLICA
A historia nunca se repite, certo, mais se non se ten perspectiva histórica non se comprende o presente.

     Os poderes económicos foron insaciabeis e devoraron todo o corpo social que puideron; a Casa Real autodestruiuse; a dereita madrileña empachou de poder e está a levar a cabo a liquidación dos elementos sociais e democráticos da Constitución; o PP e os seus dirixentes personalmente alimentaronse de diñeiro negro e defraudaron ao estado; apoderaronse do Tribunal Constitucional e encerraron a Catalunya; as principais liñas políticas estaban aseguradas polos dous principais partidos estatais, dúas máquinas de poder alternativas…E pensaban que nada había traer consecuencias, que o seu presente sería eterno e inmutábel. E resultou que todo ten o seu límite e as cousas cambian, rematou o tempo que naceu da Transición e que foi moldeado e corrixido polo golpe do 23-F, cando o Rei se reuniu cos partidos estatais presentes no Congreso, deixando fóra aos vascos e cataláns. Nese momento establecéronse as regras de xogo desta España que chegou aquí.                        

          Este sistema político acabou, o peor es que agora hai que cargar co morto , facerlle as ceremonias de despedida e enterralo. A transmisión da coroa do pai ao fillo, unha manobra política que levaba meses argallándose, é un momento especialmente delicado pois a coroa non ten o sostén da opinión pública, a Constitución está feita farrapos hai tempo, nin sequera hai unha lei que regule o traspaso…E a maior parte da sociedade, unha sociedade que padece as consecuencias de políticas crueis, entende que o sistema político está corrupto e acabado. Así pois, será unha minoría á que saia ás prazas coas bandeiras republicanas, aquí tamén coas galegas, mais non por iso o resto da sociedade está interesada en que se coroe Filipe de Borbón.

       Os dous principais partidos e os medios de comunicación de ámbito estatal sosteñen o proxecto político do continuísmo, alertarán da desestabilización e estigmatizarán a quen demande un referéndum. Mais é unha evidencia que iso é o que corresponde. 

               O Xeneralísimo (“pola graza de Deus”) impuxo a todos nós ao seu sucesor pola forza, detrás del estaban os EE.UU. e a garantía era o Exército, formado por xenerais todos eles golpistas cando Franco. Desde aquela morreu xente e naceu xente, moitas cousas cambiaran aínda que pervivan franquistas e os temores dos que se alimentan: a forma do estado, a súa estructura e a opción monarquía ou república ten que ser sometida a Referéndum. Pode que gañen os nosos amos para que todo siga “atado e ben atado”, mais han ter difícil que iso ocorra por medios democráticos pois o resultado das pasadas eleccións europeas demostra que a sociedade está máis viva do que tiñan previsto.
              Estamos na crise do estado e vai haber reformulación de moitas cousas que se precisan, o drama galego é o mesmo que afrontou na Transición: Euskadi e Catalunya van afrontar ese momento desde a súa soberanía, a Galiza, que ten graves problemas de todo tipo derivados da dependencia económica, cultural e política volverá a estar sen poder propio para negociar. Un país inerme, con menos conciencia nacional que nunca.
            Cidadáns galegos pedirán nas nosas prazas República e reclamarán a vixencia da nación galega, serán moitos ou poucos, xa se verá. Debemos ser conscientes de que este é un dese momentos nos que a Historia dá un xiro máis ou menos inesperado, estamos a vivir un momento histórico.

Republica galega

CORAXE

Por: | 30 de mayo de 2014

Alegría. Nas dúas últimas actualizacións deste blog opinei, primeiro, sobre a pertinencia do galeguismo político hoxe e sempre e, segundo, sobre o resultado electoral. Quero dicir aínda de algo que non é bo de racionalizar nin de analisar, das cualidades morais que se manifestaron nese trance.
Quero dicir da alegría e a pequena esperanza que alimenta esa xente, case toda nova, que avivou o lume da protesta que é “Podemos”. Simplesmente é envexábel, todo proxecto social ou político debera nacer da ilusión e sentir un alento así.

Ese proxecto en marcha vai ser atacado, certo, mais tamén conta co apoio inmediato de moita máis xente da que o apoiou hai uns meses, e cantos máis ataques dos poderes e da reacción máis engorda “Podemos”. De modo que non paso pena ningunha por eles, non lles ha faltar vento nas velas.


E coraxe. O que si quero é dicir dunha cousa que non vai ter quen a cante, dicir da coraxe contra a historia e contra todo que encendeu o peito do BNG. O BNG retrocedeu outro pouco, certo, mais tívose no seu lugar. O desafío era afrontar a desaparición do nacionalismo galego de esquerdas, que é o único existente, e aguantou a proba. Os seus militantes e simpatizantes amarráronse ao mastro e déronlle ao remo. Pasou a galerna, a nave vai.
          Non é esaxerar, este tamén foi un trance histórico para o nacionalismo galego. Viviu fugas ao campo da esquerda estatal e foi atacado como nunca. Sempre sufriron unha estigmatización, se non queimaban os montes eran aliados dos terroristas, até se lles acusou falsamente dous días antes de corrupción. Sempre se intentou que a demanda nacional galega non existise, mais desta vez foi un ataque por todos lados: tratábase de que desaparecese. Non o conseguiron. E foi pola firmeza e a coraxe da súa xente. Celebremos a afouteza nun país tan submetido e nunha sociedade tan acovardada.
            Dicir isto non quita coñecer os defectos e limitacións do BNG, ten por diante un traballo de abrirse á sociedade que está por facer completamente, mais do mesmo modo que ninguén lles recoñece o traballo todo o ano tampouco ninguén vai saber desa coraxe.


O novo espectáculo que ofrece o PSOE... Xa dixemos que non existe o PsdeG, de modo que non perdemos tempo e ollamos para ese partido que non ten neste momento proxecto político ningún, que se mostra impúdicamente como unha mera máquina de poder.
O espectáculo dos xefes provinciais chamando polo advenimento de Susana Díaz, a xefa de Andalucía. Non comprenden o ridículo e o extemporáneo que son esas trapalladas entre eles cando “Podemos” ofreceu á sociedade un modelo máis limpo e distinto.

       Que vello está ese partido refundado por Guerra e González, tiveron que tragar a Zapatero mais de contado pasaron páxina e volveron ao seu. Primeiro, da man de Rubalcaba, quitáronlle as primarias ao propio Zapatero, esmagado pola xestión agónica da crise día a día, susto a susto, e a Chacón. G e G apoiaron a Rubalcaba para gañar o congreso en Sevilla, como non, e chegaron até aquí. Rubalcaba non tivo pudor en dicir que convocaba un congreso extraordinario pola súa conta e que só o sabían dúas persoas da súa executiva “y Felipe”. E a militancia que coma e trague.
        Agora reaccionan como sempre: que o aparato decida. E todos ao redor da xefa de Andalucía, aparato puro. E aí os están, ese espectáculo tan decadente.
E que pasa co Brasil e o Mundial de fútbol? Porque fútbol habemos chupar outra vez, é imposíbel que teñamos tregua, non teñen dó de nós e quérennos ter hipnotizados na pantalla e a berrar, “¡soy ezpañó, ezpañó, ezpañó!” ou o que faga falta.
E o mundo contempla ao Brasil e resulta que o Brasil mudou tanto que definitivamente xa non é o país de Pelé, que se volveu un estúpido clasista e despreza á xente da que saiu. O Brasil xa non é un país tan alegre como ignorante, agora é unha sociedade que come tres veces ao día e que madureceu: xa non abonda con pan e fútebol e quere democracia e xustiza social. E emerxe a protesta cívica. Ben, moi ben.
O “Mundial” era un macro proxecto pensado mecánicamente para un país distinto, o Brasil de hai dez anos. Hoxe todo está a mudar e o Brasil, alén de ser unha fonte de alegría de vivir, tamén é un país moi serio.
E os “homes de negro”, os guichos do FMI? Esa xente ruín que ven aquí como verdugo. No primeiro trimestre decreceron novamente as rendas do traballo e a un país así ven esa xente dicir que hai que baixar salarios…Un non é partidario da violencia, agora que unhas boas chaparretas merécenas.

O dixital crece, o analóxico decrece. Trataba aquí hai uns días da aparición determinante do "voto dixital", todo o dixital crece, chégame noticia doutro blog dun autor galego: http://pedrofeijoo.blogaliza.org/

É DE SE ALEGRAR

Por: | 27 de mayo de 2014



Hai días moi significativos que borran inmediatamente a memoria dos anteriores. O sábado a xente andaba tola polos bares co fútbol e a dividirse entre dous equipos de fútbol madrileños, o domingo pola noite xa ninguén lembraba tal cousa pois ese día houbo un acontecemento político que borrou entusiasmos de hincha e deixou desconcertada á opinión pública.
E quen lembra agora que até este domingo o panorama político era simplemente abafante? Estabamos perante un poder corrupto, autoritario, que está a destrozar a sociedade e que non tiña contestación.
Agora haina. É evidente que o resultado electoral é unha disidencia da idea da política que teñen os dous grandes partidos estatais, unha política que ten feito sufrir de moitos modos á sociedade e, en consecuencia, o electorado expresa a súa crítica.
Un resultado que non alterase a situación anterior mostraría unha sociedade case morta.
Mais todo mudou. Sempre se di, dío quen non fixo boa feira, que non son trasladabeis os resultados dunhas europeas a outras eleccións e levan razón, e mais non. Levan razón en que non é un voto para decidir un goberno, e por iso todos votamos sen tanta presión da responsabilidade.
Quen se acolla a ese razoamento fía todo en que as persoas sexan responsabeis e teñan “prudencia”, que verdadeiramente é medo aos cambios.
Quen queira velo doutra maneira pode reparar en que precisamente por ser un voto máis libre expresa un desexo de cambio de política, un cambio de goberno que o electorado realizará ou non de seguido dependendo da análise que faga das circunstancias.
Este resultado modifica a realidade existente e esa nova realidade actúa agora de volta sobre a cidadanía. Tras os resultados moitas persoas están a revisar retrospectivamente o voto que deron, nun sentido ou noutro: “se chego a saber que había saír ese resultado, votaba outra cousa”. Se se puidese volver votar de novo mañá o resultado había ser distinto ao de onte: os que baixaron baixarían aínda máis e os que subiron, especialmente quen se presentou por primeira vez, subiría aínda máis.
A novidade de onte fixo que moita xente perdese iso que uns chaman “prudencia” e que máis ben é medo ás mudanzas.
Unha corrente de fondo: Como o resultado electoral resultou inesperado, difire bastante do que prevían as enquisas, cabe pensar que é unha corrente de fondo, e do mesmo xeito que as correntes de fondo non se detectan ben na superficie tampouco non se deteñen repentinamente. As tendencias que se mostraron han continuar.

ADEUS “TRANSICIÓN” E CONSTITUCIÓN.
Onte liquidouse o sistema político nacido da Transición e establecido desde os anos oitenta. Efectivamente, non é que a Constitución, os pactos e amaños que conforman o sistema político que se estableceu hai tres décadas estea en crise, senón que xa rematou.
Os dous grandes partidos perderon a autoridade política que tiñan e xa non son quen a soster o sistema político.
O voto que perdeu o PP ficou na casa maioritariamente, outra parte foi para UPyD e Ciutadans. Dúas opcións relativamente novas. Con todo, UPyD, malia os apoios de medios de comunicación madrileños, non conseguiu triunfo ningún como prevían os seus mentores hai uns meses aínda crecendo en votos e deputados. Rosa Díez, malia ser ela unha representante dos políticos profesionais de toda a vida, conseguiu audiencia conservadora grazas a sacudir o nacionalismo español e acusar aos partidos tradicionais, porén resulta incomparábelmente menos atractiva que a figura dun home novo, Albert Rivera, que non ten ese perfil reseso.
E o voto que perdeu o PSOE foi parte para IU e outra boa parte para outros partidos novos, sinaladamente “Podemos”. IU creceu en votos e deputados mais non avanzou pois non recolleu o desgaste dos socialistas e tampouco conseguiu ser vista como unha esperanza verdadeira. Iso conseguiuno, dun xeito inapelábel, “Podemos”.
Doutra banda, o aparato do partido socialista demostra que vai ser incapaz de recuperar creto entre a cidadanía informada e crítica nas cidades. De seguir así será un partido que lle dispute ao PP o voto cautivo de persoas dependentes da administración en determinadas comunidades autónomas. Mesmo pode acabar por ser o verdadeiro partido andalucista.

Fame de partidos novos, de política nova. Tanto o voto que perdeu o PP como o que perdeu o PSOE ten dimensión ideolóxica, vai alén dun enfado, e nos dous casos exprésase a través de partidos novos.
Ese voto de esquerdas é claramente contrario ás políticas do Goberno, o das europeas, a “Troika”, etc, é música de fondo, a xente quere parar esas políticas, defenderse delas. E, outra cousa, quere tamén outra linguaxe. E, outra máis, quere outros políticos, aborrece aos políticos profesionais: o discurso de “Podemos”, tan intelixente como astuto, centrou moitas críticas na “casta” dos políticos.
Unha nova xeración política. Estas elecións supoñen a verdadeira entrada dunha nova xeración que non ten as referencias da Transición, que a supera políticamente e que desconfía dos aparatos tradicionais. Por iso precisa crear os seus propios aparatos. Será moi interesante coñecer quen é esa nova xeración política para facérmonos unha idea das súas posibilidades.
A irrupción de “Podemos” afecta a todos os demais elementos do xogo: A súa crítica agora vai facer moito máis dano ao Goberno pois estará cargada de forza política e moral, a sociedade vai atender máis a esas críticas; a súa elasticidade ideolóxica con apelacións ao “patriotismo” español pode recoller votos de descontentos que doutro modo irían á abstención, ao PP ou a UPyD; e a súa nova cultura política e a súa imaxe cuestionan a todos partidos tradicionais, burocratizados, cerrados e con aparatos que hoxe son vistos con clara desconfianza pola maior parte da cidadanía.
E QUE FOI DE GALICIA?
Galicia son catro provincias de Madrid. Na Galiza a xente optou moi maioritariamente por facelo a través de organizacións estatais, o marco ideolóxico absoluto nestas eleccións foi español, ou sexa madrileño.

Na Galiza as cousas ocorreron máis ou menos como nas demais provincias españolas, quitado País Vasco e Cataluna que son realidades totalmente distintas. Feijóo ten traballadas as tertulias audiovisuais madrileñas mais preside unha Xunta espida de proxecto de país e, por iso, completamente espida. Só goberna grazas ao soporte dos medios de comunicación, que traballan contra a cidadanía. 

O PSdeG simplemente non existe, é incapaz de existir. Son delegacións da rúa madrileña de Ferraz, organizacións locais que administran algúns concellos, boa parte deles zarrapicados por corruptelas que non paran de aflorar.

AGE, siglas baixo as que se apresentaba IU aquí aliada cun grupo de militantes dirixidos por Beiras, quixo ser vista como unha novidade esperanzadora e, nas pasadas elecións autonómicas, conseguiu xuntar votos da esquerda española tradicional cos dunha parte do nacionalismo galego que fuxía da imaxe do BNG, agora retrocedeu e non foi capaz a recoller novos votos escapados do PSOE.

O BNG sabía que nestas elecións tratábase de resistir, efectivamente retrocedu outro pouco e non recolleu tampouco voto ningún que lle escapase aos socialistas.

   Foi “Podemos”, sen organización aquí e non sendo máis que unha marca televisiva, quen conseguiu concitar ilusión dun número moi valioso de votos. “Podemos” apareceu como unha novidade verdadeira para moita xente e, inesperadamente, fixo máis vellos tanto a IU (AGE) como o BNG.
Galiza non existiu como tal políticamente nin na campaña nin no debate, o electorado prácticamente actuou no marco madrileño porque non existe un espazo cultural, político, ideolóxico galego.
As causas? Unha chea delas. A autonomía foi coidadosa e sistemáticamente desmontada cultural, ideolóxica e políticamente por Feijóo, reducíndoa a unha gran deputación que lle sirva a el de peana.
Pola súa parte, o nacionalismo galego fracasou políticamente, non é cousa de agora senón xa das pasadas décadas. Errou nas súas análises e non soubo comprender que a autonomía era unha oportunidade que había que utilizar para gobernar e para construir un país, hoxe Galicia non existe como país, como Galiza.
É moi grande a súa debilidade histórica, desde hai anos fóronse reducindo as expectativas de que consiga saír dun espazo ideolóxico minoritario e ser unha forza decisiva ou sequera significativa no país.
Tan pouco prometedor o seu futuro político que rompeu, foi abandonado por sectores que renunciaron na práctica á construción dunha nación propia e desprazáronse ao marco político estatal. E nesta campaña vimos as enormes dificultades que afrontou. Un partido, o BNG, que participou dun goberno bipartito hai seis anos víase agora case perseguido, iso é posíbel porque os seus inimigos valoran a súa debilidade.
O resultado é que unha forza política nacida da ruptura e que se mantivo no campo nacional galego, “Compromiso por Galicia”, prácticamente desapareceu e o BNG resistiu mais fica limitado nun campo de militantes e activistas.
O BNG non é unha outra forza política máis. Ten un carácter único, arestora é a única organización que carga coa responsabilidade de que a Galiza exista históricamente, de que exista por si propia unha nación galega. É o que marca a diferencia entre a Galiza e a comunidade autónoma da Rioja, por exemplo. Precisamente por iso, tras os resultados, é evidente que terá que facer unha reflexión profunda.

     Non é consolo ningún saber das enormes dificultades, con todo e contra e con verdadeiros ataques, iso é a realidade que non vai cambiar máxicamente. Hai que aceptar a realidade primeiro para cambiala logo.
A evidencia é que a sociedade galega non ve a necesidade de ter unha forza política propia, sen contar con que os poderes establecidos son hostís a ese proxecto e apostan por obter beneficios particulares coa sumisión ás políticas chegadas de Madrid.
O BNG ten a tarefa de facerlle comprender á sociedade que a dependencia tennos perxudicado absolutamente e que precisamos organizacións propias para termos autogoberno.
E tamén terá que revisar a súa cultura política. A elaboración que fixo “Podemos” é un exemplo de como estamos nun novo tempo, un tempo que pide volver a pensar as cousas desde abaixo e por primeira vez.
Para existir, para manterse vivo, élle preciso a todo ser vivo o actualizarse. Só iso abondaría para pararse e facer unha reflexión profunda, alén diso o BNG ten motivos particulares para esa reflexión.

  A sociedade galega sabe que cando falle todo, cando algún aspecto do país está en perigo, pode contar coa esquerda nacionalista para defenderse, para protestar, tenlle respecto. Mais tamén é unha forza que non lle ilusiona, coa que non ten cercanía e que non lle inspira confianza. E un mínimo de humildade faralle ver aos militantes do BNG que no devir do nacionalismo nas pasadas décadas ficaron no camiño numerosísimas persoas que se sentiron afrentadas ou feridas.
Os países fanse co que se ten, o país galego precisa dunha forza política propia, é evidente que só pode nacer desde a esquerda e que aí está o BNG. O que se precisa entón é que o BNG sexa capaz a cargar ese peso.

El País

EDICIONES EL PAIS, S.L. - Miguel Yuste 40 – 28037 – Madrid [España] | Aviso Legal